Folie przeciwsłoneczne, elektryczne, lustrzane.

Klatka Faradaya

Klatkę Faradaya zaprojektował i zaprezentował w 1836 r. angielski fizyk i chemik Michael Faraday, w celem zobrazowania praw elektrostatyki.

Jest to metalowy zamknięty ekran, chroniący przez wnikaniem pola elektrostatycznego. Dla pół o niewielkiej częstotliwości lub statycznych możliwe jest stosowanie siatki metalowej jako ekranu.

Działanie klatki Faradaya opiera się na tym tym, że na powierzchni idealnego przewodnika potencjał elektryczny musi być rozłożony równomiernie. Zapobiega to wnikaniu pola elektrycznego do wnętrza ekranu. Wewnątrz klatki niezależnie od wartości z jaką jest naładowana, pole elektryczne nie występuje. 

Schemat powyżej przedstawia zasadę działania klatki Faradaya.

Po wprowadzeniu klatki do zewnętrznego pola em ładunki w przewodniku zaczynają się przesuwać dzięki zjawisku indukcji. Powoduje to powstanie wewnątrz pola elektrostatycznego o zwrocie przeciwnym do pola zewnętrznego. Proces ten trwa do momentu, kiedy ładunki na powierzchni przewodnika nie zrównoważą pola zewnętrznego, co doprowadza do zaniku pola elektrycznego wewnątrz klatki Faradaya. Proces ten powoduje polaryzację, jedna strona klatki zyskuje ładunek dodatni, druga ujemny.

Zjawisko występujące w klatce Faradaya jest wykorzystywane min.: w medycynie, zabezpieczaniu danych elektronicznych.